எதிர்ப்பார்ப்பில் ஏங்கிக்கொண்டிருக்கும் அத்தருணம் எதிர்பாரா நேரத்தில் நிகழ்கையில், அந்த சர்பச்சீண்டலில் மனம் அதிர்வது ஏனோ? பன்னெடுங்காலமாய் பதுக்கியிருந்த எண்ணற்ற உணர்வுகள் முத்துக்கொதிப்பாய் வெடித்தெழுகிறது. துளையில் சாவி போட்டு வாயிலை திறந்தபோது மனதின் ஜன்னல்கள் அனிச்சையாக அடைத்துக் கொண்டது. மெல்லிய கோடுடன் இழைந்த வெள்ளை நிற முழுக்கை சட்டையுடன், சோஃபாவில் கைநீட்டி அமர்ந்து, புருவ மத்தியில் அழுந்திய நாசித்தண்டை சுருக்கி வரைந்த கோடுகளுடன், கண்களை குறுக்கி அவன் என்னை கண்டபோது, ஓலை வேய்ந்த கூரையின் துவாரங்களிலிருந்து குதித்த ஒளிப்பந்துகளாய் ஞாபகங்கள் பொட்டுப் பொட்டாய் உதிர்ந்தன.
मित्रो मरजनी / Mitro Marjani मित्रो मरजनी / Mitro Marjani by Krishna Sobti
My rating: 2 of 5 stars

Mitro Marjani - Krishna Sobthi

I bought this knowing nothing about the landscape of Hindi Literature of that time. Mitro Marjani, hailed as a novel that shot the writer to overnight fame, is very underwhelming. Am not sure whether it is because I belong to a different generation than the ones that would've read this when it first came out (first published in 1966).

Even considering from a straightforward feministic POV this novel echoes typical attitude that is attributed to the radical thoughts of womanhood which somehow indeed always lands in sexuality. The protagonist Mitravanthi a.k.a Mitro is the daughter of a prostitute who got married into Gurudas family, a typical traditional family which puts family values and honor over everything else, and needless to explicitly mention, Mitro is everything opposite to the values that the Gurudas clan upholds. She doesn't have any inhibition to speak what's in her mind and to who, even if the listener is male. This of course was considered very un-family like in those times.

Every dialogue that Mitravanthi speaks is projected like a dragon spitting fire and the reaction of the family members depict the same rightly so. Mitro is brutal, narcissistic (fascination with her own body) and quite open about her sexual feelings. One fascinating aspect however is how Mitro is projected as imperfect right from the beginning and the author doesn't bother justify why is it so. There are no gut-wrenching, soul-crushing backstories to why she is the way she is rather it is very abstract.

But this novel appears to lack the depth to be hailed as one that will stay in your heart. The entire prose is driven through conflicts, quarrels, disagreements and of course physical abuse by the spouse which is quite common during those times. This more or less looks like the saas-bahu serials that encroach our TV bandwidth from time to time. This would've been a good substitute for all the women who might not have had the avenues for such entertainments but I think it is suffice to say this novel has failed to withstand its test against time and just looks like an old tale of fascination written by your Grandma.

View all my reviews
“How to win friends and influence people and increase followers on twitter who would randomly agree with you on your seemingly asinine comments about a climacteric social issue but would also simultaneously notch up the likes in your very much self-obsessive narcissistic selfie posts on your FB walls and Instagram stalls (or whatever they call it) thereby creating your own brand of pseudo-intellectual trolls who will be responsible for increasing your popularity index?” is the title of the book am planning to write. From the title, you can guess that this is a self-help book – book that I sell to you at an exorbitant price to help myself.



The Picture of Dorian Gray The Picture of Dorian Gray by Oscar Wilde
My rating: 0 of 5 stars

Getting lost in the wads and wads of verbose prose describing beauty at it's purest form is somewhat of a trance indeed. Wilde's story about a relatively modern narcissus conjures up strange images and indeed looks like it condones the satanist conspiracy theories of selling the soul to the devil. A delightful read made possible by Wilde's phenomenal mastery of the English language.

View all my reviews
Few months back, we (as in college friends) got together to see a movie called PK. The first ever scene that we saw (definitely not the first scene of the movie) was a fish-lips Anushka Sharma travelling by a bike in Bruges. From that time on we got hooked and started talking only about the movie "In Bruges". In case if you haven't seen it, It is highly recommended.



வானம் வசப்படும் [Vanam Vasappadum] வானம் வசப்படும் [Vanam Vasappadum] by Prabanjan
My rating: 3 of 5 stars

பிரபஞ்சனின் படைப்புகளில் நான் வசித்த முதல் நாவல் வானம் வசப்படும். 1740-50ல் புதுச்சேரி பிரெஞ்ச்சுக்காரர்களின் கையில் இருந்த சமயத்தில் இந்நாவலின் களம் அமைந்துள்ளது. புதுச்சேரியின் கவர்னரான (இவரை குவர்னர் என்றுதான் எழுதுகிறார் பிரபஞ்சன். ஏன் என்று தெரியவில்லை) துய்ப்ளெக்ஸ் மற்றும் அவரின் சட்ட ஆலோசகராகவும், (கிட்டத்தட்ட) அமைச்சராகவும் (இப்பதவியை துபாஷ் என்று நாவலில் எழுத்தாளர் குறிப்பிடுகிறார்) இருக்கும் ஆனந்தரங்கப் பிள்ளை இருவருடைய உறவைப் பற்றி இந்நாவல் விரிவாக பல சம்பவங்களைக் கொண்டு சித்தரிக்கிறது.

It's been a long time since I was on a movie watching binge so I decided to give it a go during the long weekend. That's when I caught a brilliant indie sci-fi movie called Ex_Machina. The thing about indie sci-fi thrillers is that they are, retaining the tradition of indie films, made in a shoestring budget with supposedly thick in-depth storylines and lesser graphics - a facet that is always considered inseparable from sci-fi flicks. But most of the film makers get carried away with all the science-y stuff and make a snorefest that we'll have to endure for 120 mins. Ex_Machina however is not one of those.


"டேய் இந்த வேலைய மட்டும் முடிச்சன்னு வெய்யி ... " இந்துவின் அம்மா சொன்னாள்

"முடிச்சா??"

"படவா ... என்ன வேண்ணாலும் தரேண்டா"

"நெஜமா??"

"ம்ம்ம் ..."

"என்ன வேண்ணாலும்??"

"என்ன வேண்ணாலும் .."

"என்ன வேண்ணாலும்?????"

இந்து அம்மாவின் விரிந்த கண்களில் துளி பீதி கசிந்தது
நாவலைப் பற்றி பேசும் முன் சில விஷயங்களை தெளிவு படுத்துகிறேன். விஜயா பதிப்பகம் வெளியீடாக வந்திருக்கும் இந்நாவலில் அட்டை படத்தில் நாவலின் பெயரையே தவறாக அச்சிட்டிருக்கிறார்கள். "என்பிதலனை வெயில் காயும்" என்றிருந்ததை கொஞ்சம் உற்று நோக்கியபின் தான் புரிந்தது. தலைப்பையே குளறுபடி செய்யும் அளவிற்கு என்ன ஒரு விட்டேற்றித்தனம் என்று தெரியவில்லை. பதிப்பகத்தார் கவனிக்க வேண்டும். 




நான் படித்தது, வளர்ந்தது அனைத்தும் சென்னையின் புற நகர் பகுதியான நங்கநல்லூரில். 1990 களில் துவங்கி 2000 த்தின்  முன்பகுதி வரை எனது வளர்ப்பு காலங்கள் அனைத்தும் அங்கேதான் கழிந்தது. நங்கநல்லூரில் எனக்குத் தெரிந்தவரை இருக்கும் ஒரே நூலகம் (இன்றும் இருக்கக்கூடும் என்று நம்புகிறேன்) ரெங்கா வாடகை நூலகம். என் நண்பன் இந்த நூலகத்தில்  அடிக்கடி சென்று புத்தகம் எடுப்பதை பார்த்து  எனக்கும் அதில் ஓர் உறுப்பினர் ஆக வேண்டும் என்ற எண்ணம் வந்தது. அம்மாவிடம் 100 ரூபாய் வாங்கிக் கொண்டு சேர்ந்தேன். எனக்குத் தரப்பட்ட உறுப்பினர் எண் 5000.

ஏற்கனவே எழுதியிருந்தது போல் குற்றமும் தண்டனையும் பற்றி நீட்டி சுழற்றி எழுதிக் கொண்டுதான் இருக்கிறேன். இடைப்பட்ட சமயத்தில் சிறுசேரி - தி நகர் பேருந்து பிரயாணத்தின் போது இரண்டு புத்தகங்கள் படித்து முடிக்கக் கூடிய வாய்ப்பு கிடைத்தது. அவை நாஞ்சில் நாடனின் என்பிலதனை வெயில் காயும் மற்றும் கீரனூர் ஜாகீர் ராஜாவின் கருத்த லெப்பை.

சங்கீதமென்பது மொழிகளைக் கடந்தது என்பதை நாம் எப்போதும் கேட்பதுண்டு. அது முற்றிலும் உண்மை என்பதை உணர்ந்தவர்களால் மட்டுமே இசையின் அழகை ரசிக்க முடியும். நாம் சில பாடல்களை இசைக்காக மட்டுமே கேட்பதுண்டு. சில வரிகளுக்காக. சில பாடகருக்காக.

எத்தனை கோடி காரணங்கள் இருப்பினும் நாம் ரசிப்பது இசையென்ற அக்கலை வடிவத்தை மட்டுமே. 

தினமும் ஏதேனும் ஒன்றை எழுதி பதிவேற்ற வேண்டும் என்ற முடிவுக்கு வந்த மூன்றாம் நாள் அதை செய்ய முடியாமல் போனது. முதல் காரணம் நான் இந்த தளத்தின் வடிவமைப்பை மாற்ற எடுத்துக் கொண்ட நேரம். எனக்கு பிளாக்கர் இயல்பாக அளிக்கும் வார்ப்புருக்கள் அல்லாது படிக்க எதுவாகவும் பார்ப்பதற்கு அழகாகவும் இருக்கும் ஒன்றை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்று பல நாளாக எண்ணிக் கொண்டிருந்தேன்.


இன்று (இந்த நேரத்தில் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்) நான் இப்பதிவை எதற்காக எழுதுகிறேன் என்பது எனக்கே புரியவில்லை. சில சமயங்களில் முழு நாளும் நன்றாக கடத்தியபின் உறங்கப் போகும் முன் ஏதோ ஒரு கனம் மனதில் இறங்குகிறது. 

விருதுகள் ஒரு அங்கீகாரம் என்பது நாம் அறிந்ததே. ஒருவரின் சாதனையையோ, பங்களிப்பையோ கருத்தில் கொண்டு அந்த முயற்சியை, அற்பணிப்பை கௌரவிக்கும் வண்ணம் விருதுகள் வழங்கப்படுவதுண்டு. அதாவது ஒரு மனிதன் தன் வாழ்கையின் பெரும்பங்கை செலவழித்ததற்கு ஒரு வகையான சன்மானம்.
இன்று தான் பொங்கல் சிறப்புப் புத்தகக் கண்காட்சிக்கு பொய் வந்தேன். பொருளியல் சிக்கல்களுக்கு மத்தியில் முடிந்த அளவு செலவிட்டு அள்ள முடிந்ததை அள்ளினேன். எப்போதும் போல சில புத்தங்களை மனதில் வைத்துக் கொண்டு அதைத் தவிர எல்லாவற்றையும் வாங்கிவிட்டேன்.





காற்று வீசிய திசையில் சற்றே தலை நிமிர்ந்து ஆடி, மீண்டும் துவண்டு வீழ்ந்த பிடரி மயிரின் அடர்த்தியை உணர்ந்தவாறு மண்டை ஓட்டின் உள்ளில் விறைத்திருந்த நரம்புகள் பின்னிப் பிணைந்து நர்த்தனமாடுகையில் விண்ணென்று ஒரு வலி உச்சந்தலையில் இருந்து கண்களுக்குள் இறங்கி நீராய் கசிந்தது. அழவில்லை. சிரிக்கவில்லை. ஆனால் கண்ணீர் வழிந்து கொண்டிருந்தது. உணர்ச்சியற்ற ஜடம் என்ற நினைப்பு மட்டுமே உறுத்த, குத்திட்டு நோக்கிய கண்களின் பார்வை வலையில் மையைப்புள்ளியாய் குவிந்தது நீலக்கல்.


Many people have already taken this book meme which sounded very interesting. I thought I would do it near the EOY which might serve as a summary of the books that I read last year (2015). So here it goes.


அவளுக்கு இந்த பாரம் தேவையில்லைதான். பாரம் என்று அவள் கருதவில்லையே. அது தான்தான் என்ற உணர்வு அவளை உள்ளூர குத்திக்கொண்டிருந்ததனால்தான் இப்போது அதை சுமக்கிறாள். அதன் தாய் சுமந்த பின் இவள் சுமக்கிறாள். எவ்வித சம்மந்தமும் இல்லை. இருந்தாலும் வாழ்கையில் பல இடங்களில் நாம் காணும் பாதைகள் கண்ணாடி பிம்பங்களே. வந்த வழியை காட்டிக்கொண்டு, தன்னையே மீண்டும் பிரதிபலிக்கும். சுட்டெரிக்கும் சிமெண்ட்டுத் தரையில் ஒட்டுத்துணி கூட இல்லாமல் தவித்த அக்குழந்தையை பார்த்தால் யாருக்குத் தான் மனம் இளகாது. ஆனால் அதற்கு என்ன செய்ய முடியும். இவளால் கூச்சலிட்டுக் கதற முடியுமா? இல்லை இவள் கதறுவது கேட்குமா? அவளுக்கென்று ஒரு மொழி. சில நேரம் உதடுகளில். சில நேரம் கைகளில். அதுவாக தோன்றி மறையும். அர்த்தமற்றது. 


"யெஸ்!!"

சகல சப்தங்களும் அடங்கிய அமைதிக்கு நடுவில் ஒரு கூக்குரல்.

"யெஸ்!!"

கூக்குரலின் ஒலிக்கு இணயாக எழுந்த கொக்கரிப்புகளும், ஆரவாரங்களும். பல்வேறு திசைகளில் ஒளி பீரிட்டு எழுந்தது. பொத்தானை அழுத்திய கைகளின் செயலால் கண்கள் விரிவடைகிறது. மயான அமைதியை உருக்குலைத்த சப்தங்கள் அடங்கவில்லை.